We geraken de baai van deception island niet in.

Regen, sneeuw, dat maakt niks uit. Maar teveel wind kan de planning serieus in de war sturen.
We zouden aanleggen in de baai van het vulkaaneiland deception island. Daar waar heel wat walvisvaarders en onderzoekers ons voor waren. Maar het waait te hard wanneer we er toekomen. Deze mastodont van een boot geraakt bij zulk weer niet in de volgelopen krater of caldera.
Tot 1969 was dit een drukke plek. Argentijnen, Chilenen en Britten hadden hier ondezoekscentra gebouwd. En daarvoor was het de stek van vele Noorse walvisvaarders. Ooit landde er zelfs vliegtuigen hier!

In 69 barstte de vulkaan echter nog eens uit, en werd heel wat verwoest. Sindsdien zijn er geen bewoners meer, maar is het wel 1 van de drukst bezochte plekken op het antarctisch schiereiland.
We moeten het stellen met een vluchtige blik op het mooie eiland en we varen verder. Misschien hebben we deze namiddag meer geluk en kunnen we elders aan land gaan.
In afwachting volgen we een les geologie. Tectonische platen, heel veel soorten stenen en grondlagen,... Oei ik heb niet zo goed opgelet... Het enige wat ik nog weet is dat er ooit, heel lang geleden een subtropisch klimaat heerste op Antarctica. En dat het 1,5 x de oppervlakte van europa groot is en uit 97% ijs bestaat. Hier zit onze grootste voorraad aan vers water!
Door de wind en de woeligere zee waggelen we al net zo aan boord als de pinguins aan land.

Het lijkt er wel op dat we al wat meer zeebenen hebben ondertussen, want mijn maag is er precies al aan gewoon.

Als we ons even buiten wagen om wat frisse lucht te happen, moeten we ons heel goed vasthouden. De sterke ijskoude wind blaast ons haast omver.
Voor 1 keer heb ik het voordeel van mijn gewicht mee 😉.
Thermisch ondergoed, skibroek, fleece, skijas, windjack, handschoenen, muts, bufke en sjaal.. Het komt nu echt wel goed van pas hier.
Mijn skibril was ook nog handig geweest, maar die ligt nog thuis. Wie had dat gedacht.

Je voelt en hoort de kracht van de natuur hier goed.
En je ziet die ook.
Antarctica is een land van superlatieven. Alles is overweldigend.
We blijven niet lang buiten. En eens weer binnen hoor je de wind ook langs de spleten van de buitendeuren gieren en fluiten. Zalig!

De foto's en filmpjes doen afbreuk aan de realiteit. Je kan dit onmogelijk vastleggen. We blijven in verbazing vallen.

De 2de landing gaat ook niet door. Ook korter bij het schiereiland waait het te hard.
Dan maar genieten van de mooie ijsbergen in de Zuidelijke oceaan.
Het zijn allemaal tijdelijke kunstwerken.

Temporary antarctic arts !

Terwijl we in het science lab wat meer uitleg krijgen over het happy whale project, gaat de intercom aan. Er zijn humpback whales voor de boot gespot! 🐳 In Charlot bay.